"Kechga
yaqin chegaraga yaqinlashganlarida Nena Dakonte nikoh uzugi taqilgan
barmog'idan hamon qon tomchilayotganini ko'rdi. Kigizrang yomg'irpo'sh kiygan
ispan jandarmi karbid chirog'ini tutib ularning pasportini uzoq ko'zdan
kechirdi. Pireney tog'laridan esayotgan kuchli shamol uni uchirib ketaman
derdi..."
Lekin,
Markesning ijodi benihoya ajib, zero u holatni butkul boshqacha tasvirlaydi,
shunday emasmi?! Bilganingiz "Yolg'izlikning yuz yili", "Oshkora
qotillik qissasi" singari. To'g'ri, zinoga yo'g'rilgan muhabbat tasvirlari
odamni bezdiradi, adabiyotni o'ldiradi, deb hisoblayman. Biroq, Markesning
asarlaridagi telbalarcha hissiyotlarni olib tashlasa, asar nomukammal bo'lib
qolganday tuyuladi. Nena Dakonte va Billi Sanchesning beg'ubor sevgisi ham
bunday hislardan ayro emas, ammo novellada bu tuyg'ulardan — sevgidan ham,
quvonchdan ham, visolga tashnalikdan ham shunchaki oddiy foydalanilgandek
ko'rinadi. Hayotning o'zgacha haqiqatlari bo'y ko'rsata boradi. Asar yakunlana
borarkan, ishonib bo'lmas sahnalarga ham to'la ishonasiz — to'rt soatdan beri
to'xtamayotgan qonga ham, to'ylarida tabrik sifatida qabul qilingan atirgul
tikanining unga bergan azobi xususida ham bosh qotirib o'tirmaysiz.
Barchaning
havasini uyg'otgan yigirma besh ming funtlik Bentli mashinasi ham, qadimiy
ustalar qo'lidan chiqqan olmos ko'zli nikoh uzugi ham ahamiyatsiz tuyula
boshlaydi Sizga. Yo'l davomida ayoliga beparvo, o'yinqaroq, yosh Billidan
asabiylashasiz, ozroq o'tib esa Parijda sargardon bo'lgan qahramon yigit Billi Sanchesga achina boshlaysiz, uni tushunishga
tirishasiz.
Nikoh
barmog'idan tomchilayotgan qon, chegara va kigizrang yomg'irpo'sh kiygan ispan
jandarmi hamda nihoyat Pireney tog'larining kuchli shamoli... Bular bir asar
yozish uchun nechog'lik asosli manba deb o'ylaysiz. Meningcha esa, Gabriel
Garsia Markesning "Atirgulning tikoni" novellasi boshlanishidagi bu
uch gap bir-biriga bog'liq emas, bir-birini to'ldirmaydi, to'la izohlab
bermaydi. Lekin...
Lekin,
Markesning ijodi benihoya ajib, zero u holatni butkul boshqacha tasvirlaydi,
shunday emasmi?! Bilganingiz "Yolg'izlikning yuz yili", "Oshkora
qotillik qissasi" singari. To'g'ri, zinoga yo'g'rilgan muhabbat tasvirlari
odamni bezdiradi, adabiyotni o'ldiradi, deb hisoblayman. Biroq, Markesning
asarlaridagi telbalarcha hissiyotlarni olib tashlasa, asar nomukammal bo'lib
qolganday tuyuladi. Nena Dakonte va Billi Sanchesning beg'ubor sevgisi ham
bunday hislardan ayro emas, ammo novellada bu tuyg'ulardan — sevgidan ham,
quvonchdan ham, visolga tashnalikdan ham shunchaki oddiy foydalanilgandek
ko'rinadi. Hayotning o'zgacha haqiqatlari bo'y ko'rsata boradi. Asar yakunlana
borarkan, ishonib bo'lmas sahnalarga ham to'la ishonasiz — to'rt soatdan beri
to'xtamayotgan qonga ham, to'ylarida tabrik sifatida qabul qilingan atirgul
tikanining unga bergan azobi xususida ham bosh qotirib o'tirmaysiz.
Barchaning
havasini uyg'otgan yigirma besh ming funtlik Bentli mashinasi ham, qadimiy
ustalar qo'lidan chiqqan olmos ko'zli nikoh uzugi ham ahamiyatsiz tuyula
boshlaydi Sizga. Yo'l davomida ayoliga beparvo, o'yinqaroq, yosh Billidan
asabiylashasiz, ozroq o'tib esa Parijda sargardon bo'lgan qahramon yigit Billi Sanchesga achina boshlaysiz, uni tushunishga
tirishasiz.
So'zim
avvalida aytganlarim qanchalik asarga bog'liq ekanini bilmoqchi bo'lsangiz,
bor-yo'g'i to'rt-besh betlik novellani o'qib chiqing. Shunda "yakshanba
kuni kechqurun, Billi Sanches o'z xonasida yuragi xun bo'lib yotgan paytda Nena
Dakontening ota-onasi uning topilishidan umidlarini uzib, marhumaning
mo'miyolangan jasadini rux tobutda Madridga olib ketilganining" sababini
bilib olasiz.

Комментариев нет:
Отправить комментарий